IN DE WARMTE VAN MOEDER EN DE PRACHT VAN MEI

Als we de betekenis van het woord mei achterhalen, komt het van het Griekse woord Maia, dat de pracht van groei en wedergeboorte betekent. We ervaren in de omgeving en in de buitenwereld dat de natuur actiever is en haar schoonheid meer naar buiten brengt. Het is groener, helderder en de warmte brengt veel vogels en dieren in beweging. In Nederland hebben we ook een gezegde: In mei leggen alle vogels een ei. Dit duidt weer op vruchtbaarheid en wedergeboorte. Er komen nieuwe kuikentjes uit de eieren en het seizoen moedigt de mensen ook aan om uit hun huizen te komen.

Met al het moois van de maand mei is het mooiste voor het katholieke volk de devotie tot Moeder Maria. Dat zien we overal ter wereld. In alle uithoeken van de gelovige wereld wordt Maria in mei vereerd met de eigenheid van cultuur en traditie. Zonder uitzonderingen vereren wij ook onze Wonderbare Moeder, vanuit onze cultuurhistorische traditie van haar troon in Elshout en haar voorspraak voor de mensen die haar bezoeken en die ernaar verlangen.      

Als we nadenken over het moederschap van Maria, zijn er twee dingen die opvallen: 1. Verantwoordelijkheid en 2. Opoffering. Het is de verantwoorde-lijkheid van een moeder om een kind goed op te voeden voor de samenleving. Moeder is de eerste leraar van een kind. Wat een kind van een moeder leert, is onlosmakelijk verbonden met de eigenschappen van een kind en dat blijft zo tot het einde. Dit moederschap is ook een gedeelde verantwoordelijkheid. Eerst en vooral wordt het gedeeld door de vader en het hele gezin. Daarom zien we dat de ouders niet alleen verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van een kind, maar ook voor de geloofsvorming van een kind. We zien deze verantwoordelijkheid bij moeder Maria, als ze nog een stap verder gaat in het huwelijk te Kana. Jezus zegt: ‘Mijn tijd is nog niet gekomen’ en Maria zegt: ‘Doe maar wat hij jullie zegt, wat het ook is.’

Het tweede kenmerk van moederschap is de opoffering, het belangrijkste onderdeel van moederschap. Maria offerde haar enige zoon op. Wij noemen Teresa van Calcutta in India ‘Moeder Teresa’. Haar moederschap is een symbool van opoffering. Ze was geen moeder binnen een gezin. Haar moederschap was bestemd voor een groter gezin. Dat was haar liefdadigheid en toewijding in de nabijheid van de arme mensen in de straten van Calcutta in India, en later als een lichtbaken voor heel India.

Zij is nu een voorbeeld van moederschap voor allen die de armen de hand willen reiken, omdat zij in hun ellende de wonden van Christus herkende… en hen wilde genezen.

Daarom is het niet juist om het moederschap van Maria te beperken tot een geslacht, een familie en een relatie. De warmte van het moederschap van Maria doorbreekt veeleer de gebruikelijke grenzen. Moederschap is eerder een ervaring dan een relatie.        

Moederschap is een feest. Dit feest begint thuis met onze eigen moeder die ons heeft gebaard en op de wereld heeft gezet. Ja, heel vaak waarderen we de toewijding en opoffering van onze moeder niet. Deze waardering wordt ook niet van een moeder verwacht. Maar we zijn verplicht om trouw en dankbaar te zijn aan onze ouders. Dat lezen we in de woorden van Shakespeare: “Hoe scherper dan de tand van een slang is het, om een ondankbaar kind te hebben”. Daarom zijn we geroepen om onze ouders dankbaar te zijn.

De grondslag voor onze devotie aan Maria is het grote offer van haar zoon Jezus aan ons. Wanneer wij ons inzetten om de noden in de wereld te verhelpen, identificeren wij ons met haar. En dat maakt de wereld weer een stukje moederlijker.

Pastor Antony Rosario