PASEN: EEN INDIVIDUELE EN COLLECTIEVE VERANTWOORDELIJKHEID

Beste broeders en zusters,
Pasen is de ultieme plechtigheid van de kerk en de grootste van alle feesten. Omdat ons geloof draait om het paasmysterie van Jezus: Christus is gestorven, Christus is opgestaan en Christus zal wederkomen. De kerk nodigt ons uit om in deze dagen van het jaar meer stil te staan bij de passie, de dood en de verrijzenis van Christus.  

De voorbereidingstijd voor Kerstmis is vier weken en de kersttijd duurt van Kerstmis tot Driekoningen. Maar als we kijken naar de voorbereidingstijd voor Pasen, dan is die langer: zes vastenweken. Bovendien duurt de Paastijd tot vijftig dagen na Pasen. Ja, de naloop van Pasen gaat verder dan het feest van Hemelvaart tot Pinksteren. Na al deze strijd en overwinning zien we de geboorte van de Kerk met Pinksteren, met de uitstorting van de Heilige Geest over de apostelen. Daarna wordt met elke doop door de Heilige Geest de kerk individueel en collectief geboren. Daarom is het heel belangrijk dat we dit feest niet alleen vieren, maar ook de betekenis ervan begrijpen.

Er zijn zoveel leiders in de wereld die de leer van Jezus hebben geaccep-teerd en hem een keerpunt in de geschiedenis vonden. Ondanks het feit dat ze niet-christen waren, werden ze beïnvloed door de sociale en dynamische leerstellingen van Jezus en wilden ze deze actualiseren in hun strijd voor gelijkheid. Uiteindelijk waren het de gelovigen die de verrijzenis van Jezus accepteerden en erin geloofden. En deze gelovigen waren loyaal om dit geloof door te geven aan hun kinderen tot aan deze generatie. Dankzij deze lange geloofstraditie zijn wij gelovigen in De Verrezen Christus. Daarom is Pasen de viering van ons geloof.

Pasen is bovendien het feest dat ons hoop geeft op het leven na de dood en daarom onze eigen opstanding bevestigt. En indien Christus niet is opgestaan, zo is uw geloof ijdel (1 Korintiërs 15:17). Met deze hoop legt Pasen de ethische basis voor ons leven: goed zijn is goddelijk. Als u dan met Christus bent opgestaan, zoekt dan de dingen die boven zijn, waar Christus zit aan de rechterhand van God (Kolossenzen 3:1).

Voor Pasen sprak Jezus vaak over zijn opstanding, maar de discipelen konden het niet begrijpen. Na Pasen reisden de discipelen voor het evangelie en waren ze bereid om voor Jezus te sterven, omdat ze in hun eigen opstanding geloofden. Daarom is Pasen meer een ervaring dan een feest. Na deze opstanding wordt Jezus Christus genoemd en deze opstanding van Christus is nooit afgelopen.

Ja, de opstanding is geen eindgebeurtenis in de geschiedenis, het is een eeuwigdurende ervaring. Dat zien we in de ontmoeting van Sint Paulus met Jezus. Sint Paulus kon de verrezen Christus individueel ervaren en een ommekeer maken. Deze Christus-ervaring sterkte de discipelen om hun schulp te doorbreken en naar buiten te treden en uiteindelijk hun leven als martelaar op te offeren. Dit martelaarschap en deze toewijding die begon bij de twaalf apostelen manifesteert zich in elke cultuur en tijdperk. De heilige Titus Brandsma die zijn leven opofferde als martelaar voor de waarde van het Evangelie is het voorbeeld dat onze geloofsgemeenschap kan bieden aan de wereld van getuigen.

De diepte van de winter weerspiegelt de dood van Christus en de stilte van het graf. Bladeren verdwijnen en sommige dieren trekken zich terug in vormen van winterslaap en onbeweeglijkheid. Elk paasseizoen geeft een nieuwe hoop, niet alleen aan de discipelen maar aan iedereen in Nederland. Want Pasen komt in de lente. Het is de tijd van het jaar waarin de natuur zelf het begin van nieuw leven voortbrengt. De tulpen beginnen op te komen uit de koude en slapende aarde, de bladeren beginnen te ontluiken aan de bomen, waardoor de bossen veranderen in een tapijt van groen, en de zon begint te schijnen met een nieuwe glans, leven gevend aan de natuur en vroeg in de ochtend opkomend. De schepping zelf weerspiegelt op vele manieren de glorie en pracht van de opstanding van Christus.

Tussen deze harmonie en het ritme van de natuur en de boodschap van Pasen, is er één ding dat erg vervelend en ontmenselijkend is: de woedende oorlogen tussen landen. Kan de mens samenwerken met de natuur en vrede op aarde brengen? Toen de verrezen Christus aan de discipelen verscheen, zei hij tegen hen: "Vrede zij met u". Met al het onmenselijke geweld in naam van oorlog is de vrede van Christus een doel dat bereikt moet worden. Tegenover dit toenemende geweld en bombardementen is de Vrede die door de verrezen Christus is beloofd een individuele en collectieve verant-woordelijkheid van de mensheid, waartoe we geroepen zijn.

Ik wens u een gezegend Pasen: Moge de verrezen Christus je leiden op het pad van licht.

Namens het pastorale team,
Pastor Antony Rosario