EN HET WERD MEIMAAND....

Stel je voor: je bent een klein kind van drie jaar en je vader neemt je mee naar een shopping center. Hij draagt je op de arm want het is nogal druk (we doen even of corona voorbij is). Je komt binnen en je bent heel enthousiast over alles wat je ziet. Alles is nieuw en mooi, lichtjes hier, felle kleuren daar. Allerlei dingen die je graag wil vastnemen of wil proeven. Maar je besluit dat zelf te doen. Je wil niet in die armen. Je wil het zelf bekijken op je eigen voeten. Geen vader, geen armen. Lekker zelf. Op begin is het heel leuk en vol zelfvertrouwen ga je wat je ziet tegemoet. Maar dan valt het toch tegen. Het is zo vreemd omdat je alles ziet vanuit kikkerperspectief: al die lange benen die plots en zo snel links en rechts aan je voorbijgaan. Je ziet vooral lange poten van tafels zonder te weten wat er op de tafels ligt. Het uitzicht wordt zo verwarrend en vreemd en je raakt zoals kleine kinderen doen in lichte paniek. Je keert je om naar vader, houd je armen in de lucht en hij neemt je op de arm. Plots is het perspectief heel anders. Ten eerste voel je je veilig. Ten tweede zie je veel meer en in het juiste perspectief. Alles klopt. Van de lange tafelpoten kan de aandacht nu veel meer gaan naar al het interessante wat er op de tafels ligt. De lange benen zijn niet zomaar benen maar behoren tot interessante gezichten en sommigen kijken je zelfs heel vriendelijk en grappig aan.

Dit verhaaltje heeft te maken met Pinksteren. Naar elkaar toe zijn we volwassenen. De kleutertijd hebben we gehad en we zijn uitgegroeid tot autonome mensen. We kunnen gelukkig zelf op onze benen staan en we hebben de vrijheid de wereld vanuit ons perspectief te bekijken. En dat is natuurlijk goed. Echter, naar God toe zijn en blijven we als kleine kinderen. We zijn niet gemaakt om alleen te wandelen, alleen te leven, alleen te overleven maar om gedragen in de armen van de Heilige Geest geleid te worden en alles om ons heen te zien in Gods perspectief. Maar we moeten onze handen durven heffen in gebed en vragen of Hij ons wil dragen en leiden. Soms door achter ons te lopen, soms door ons echt vast te nemen.
Zeker in deze verwarrende tijden worden we als kerkgemeenschap op de proef gesteld. We hebben Gods perspectief nodig. Durven wij onze handen in de hoogte te houden en te smeken om Gods Heilige Geest?  
Zalig Pinksteren

Pastoor Hedebouw