UW RIJK KOME

Maandagnacht was er een unieke bijeenkomst: de Amerikaanse president sprak er met de Chinese leider via het scherm, een gesprek van 3,5 uur. Twee grootmachten willen de banden goed houden maar tegelijkertijd de lijnen trekken waar de ander niet overheen mag komen. President Biden uitte zijn zorgen over de ​​praktijken van de Communistische Partij in Xinjiang, Tibet en Hongkong, net als over de mensenrechten in het algemeen en natuurlijk het pijndossier Taiwan. Ook Xi Jinping bracht o.a. nadrukkelijk een punt naar voren: „De VS moeten ermee stoppen om Chinese bedrijven te dwarsbomen onder het valse voorwendsel van nationale veiligheid.” Zo ziet hij het. Hij voegde daar nog aan toe dat de wereld groot genoeg is voor twee grootmachten.

Al bij al is het goed dat de spanning - al is het maar gedeeltelijk - uit de lucht wordt gehaald door zo een gesprek maar ik vraag me af waar het naartoe gaat. Er is natuurlijk veel te zeggen over de Amerikaanse politiek maar de Chinese overheid (dus niet de Chinezen zelf) boezemt me angst in. Ik vertrouw het niet.
Is de wereld groot genoeg voor twee grootmachten? Is de wereld überhaupt groot genoeg voor één wereldse grootmacht? Neen, het is nooit genoeg. Ze willen altijd meer. Laten we niet vergeten te bidden om een vredevolle oplossing in al die spanningen tussen grootmachten.

Dit weekend is het Christus Koning waar we herinnerd mogen worden aan het feit dat zoals de naam van het feest zegt Christus Koning is, koning over hemel en aarde. De werkelijke grootmacht is Hijzelf omdat Zijn Vader Hem alle macht gegeven heeft. Als we belijden in de geloofsbelijdenis ‘Ik geloof in God de Almachtige Vader’, wat bedoelen wij daarmee? Almacht wil iets zeggen over God zelf. Hij is onafhankelijk, absoluut volmaakt, heeft geen oorzaak buiten Hem (wij wel). Hij is altijd geweest en zal altijd zijn (Hij heeft de tijd gemaakt). Hij bestaat in Zichzelf (Hij is het zijn), kent geen verandering (wel dynamiek). En ten tweede wil almacht iets zeggen over de band met het geschapene: niets kan zich uiteindelijk aan Zijn heerschappij onttrekken. God staat boven ons en is een mysterie, God heeft het laatste woord. Echter, we zeggen niet: ‘ik geloof in God de almachtige’. We zeggen: ‘ik geloof in God de almachtige Vader’ en dat is een verschil. Het woord vader zegt veel over de wijze van almachtig zijn. Het is een almacht in liefde die onze vrijheid als mens geheel respecteert.
Wanneer de bijbel God almachtig noemt, hanteert zij geen simpel machtsbegrip van ‘God kan alles’. De engel zegt wel aan Maria: ‘voor God is niets onmogelijk’, maar dat is anders dan ‘God kan alles’ in de zin van willekeur. Gods almacht is een almacht van zijn mededogen met de naaste. God zijn almacht zit hem in zijn betrokkenheid en dat staat haaks op onze neiging alles te richten op ons eigen wel en wee, soms ten koste van anderen. Dat is vaak wanneer we aan macht denken. Maar…de God die geen behoefte heeft aan het schepsel en er geen zorg voor heeft bestaat niet. De God die te ver weg en verborgen is om Hem te kennen bestaat niet. De God die te machtig is zodat we hem slechts kunnen vrezen bestaat niet. De God die op een afstand ons bekijkt als ongeïnteresseerde toeschouwer bestaat niet. De God die wij ons voorstellen als alleen met Zichzelf bezig, bestaat niet. Dat zijn valse goden die wij ons inbeelden en die ons losmaken van God die Jezus ons heeft geopenbaard.

Binnenkort is het advent als voorbereiding op kerstmis waar we vieren dat God onder ons is gekomen als een kwetsbare baby zonder wereldse macht. De armoede en het hout van de kribbe is ook al een verwijzing naar de machteloosheid op het hout van het kruis maar ook de verrijzenis waar God zijn almacht laat zien op een voor ons onvatbare wijze: de liefde overwint de haat. Laten we in die Geest bidden voor de vrede in de wereld en bidden opdat Gods rijk moge komen.

Pastoor Hedebouw