Diaken Soeterboek

2 mei 2020
Het is maandag 16 maart 2020 als een man in een blauwe overal met capuchon, beschermende bril en mondkapje mijn slaapkamer binnenstapt. Of ik nog lopend de trap af kan en de ambulance in kan klimmen? Daarna krijg ik een infuus en zuurstof toegediend. Zo ziet corona er dus uit…

De weken erna zie ik in het ziekenhuis verplegers en artsen vaak met radeloosheid in hun ogen. Ze helpen mij er wonderwel bovenop en ik mag naar huis nadat het zuurstofgehalte in mijn bloed weer op peil is. Als ik thuiskom is de wereld veranderd. Mijn vrouw zit op mijn werkkamer achter het bureau met computer en headset. Mijn dochter gaat niet meer naar school en krijgt digitaal les. Het hoogtepunt van de week is het praatje van premier Mark Rutte en minister Hugo de Jonge.  

Ondertussen probeer ik te herstellen en het werk in de parochie zo goed als mogelijk weer op te pakken. Ik heb echter nog niet zoveel energie. Normale vieringen met parochianen in onze kerken zijn er niet meer. Zieken bezoeken gaat niet, de telefoon biedt uitkomst. Na enkele weken kan ik weer tijdens uitvaarten voorgaan en heb ik een parochiaan de ziekenzegen gegeven. Dat is wel confronterend nadat een collega míj wilde bedienen in het ziekenhuis. Ik sta nu weer aan de andere kant maar de ervaring van de coronabesmetting maakt dat ik meer dan ooit besef dat alles hier op aarde maar tijdelijk is. Op aarde wel maar in de hemel niet. In coronatijden mag je soms ook een stukje hemel ervaren. Zoals in dat ziekenhuis toen een verpleegkundige kort mijn hand vastpakte toen ik het even niet meer zag zitten. Die daarna mijn vet geworden haar waste omdat ik het zelf niet meer kon, terwijl ik met zuurstofmasker en al op een stoel mocht zitten. En dan die vriend die elke avond een afbeelding stuurde van de heilige Jozef en een kaarsje voor me opstak (zie afbeelding). Kleine wondertjes gebeuren als mensen elkaar tot zegen willen zijn. Als we beseffen hoe kwetsbaar we zijn.

En nu is het dan meimaand. Vele mensen binnen en buiten onze parochie spreken me aan dat het zo jammer is. Jammer dat ze dit jaar niet te voet, op de fiets, met de auto of te paard naar de Mis kunnen komen in Elshout. En dat klopt…. Toch zijn we op dit moment bezig om Maria zo dicht mogelijk bij parochianen en pelgrims te krijgen. Met medewerking van ’t Rad en Maurits, onze beeld- en geluidsman, gaat dat lukken. Elke zondagmorgen is er om 10.00 uur een Mis vanuit de Elshoutse kerk live in huis te zien via een livestream van onze website. Het doet ons als pastoraatsgroep en vrijwilligers goed om mogelijk te maken wat aanvankelijk onmogelijk leek. Moge de Wonderbare Moeder ons bijstaan in deze meimaand en ook in de verdere rest van dit jaar…