Bert

2 mei 2020

Na de kerksluitingen van Heusden en Herpt ging ik op zaterdag om 17.00 uur graag naar de eucharistieviering in de kapel van het Zorgcentrum St. Antonius. Het busje uit Herpt kwam vaak al om 16.45 uur en ook de meeste andere kerkgangers kwamen op tijd. Gezellig in de kapel elkaar ontmoeten; meestal waren er tussen de 15 en 20 gelovigen. Een lector had geen microfoon nodig en kon tijdens het lezen de toehoorders zelfs aankijken. Na de viering duurde het altijd even voordat iedereen de kapel verlaten had, want allen hadden bij de uitgang even contact met de pastoor of diaken; een hand, een vraag, een opmerking of een gesprekje. Op de eerste zaterdag van de maand was het in de brasserie met zijn allen koffie drinken. Gezellig, je kende iedereen en nieuwelingen werden meteen in de groep opgenomen.                         

Door het coronavirus moeten we die gezellige momenten noodgedwongen missen. Vieringen zijn er nog wel, maar dan digitaal. Een mooie oplossing waardoor we op afstand toch nog samen kunnen komen. Op Goede Vrijdag was de kruisweg op televisie te volgen vanuit Roermond. De bisschop liep in een mooie tuin van statie naar statie, indrukwekkend. Binnenkort die kruisweg toch eens opzoeken en zelf lopen! Op zaterdagavond volgde ik de viering vanuit de pastoor Vermeulenzaal. Knap dat dat mogelijk was en dat op deze manier veel parochianen bereikt konden worden. ’s Avonds om 23.15 uur was er een viering op televisie vanuit Roermond. Raar, een grote kathedraal met enkele aanwezigen op een moment waarop die kerk meestal vol zit met mensen. Een leeg Sint Pieterplein maakte trouwens nog meer indruk!                                                                                                                

Hoe mooi de paasvieringen ook waren, het was duidelijk dat je iets miste. Het contact met mensen dat je vaak gewoon vindt en dat er nu niet was. Een praatje, een glimlach, het samenzijn, het samen bidden, zingen en de communie. Je kunt nu af en toe een kaartje sturen of iemand onverwachts opbellen. Dat laatste leidt tot leuke gesprekken.                 

Ook op bestuurlijk niveau mis je de contacten. Achter de laptop of computer wordt er vanuit huis vergaderd, maar je mist het gezamenlijke. Na de vergadering kun je helaas niet even afsluiten met een drankje en een praatje wat voor mij altijd een enorme meerwaarde heeft, omdat je samen tot veel meer in staat bent als je elkaar nog beter kent.                              

Rare tijden! Je moet bij mensen uit de buurt blijven en je mag niemand een hand geven. Als secretaris van het parochiebestuur moest ik naar de notaris; een voor een mochten we op uiteenlopende tijden in een kamertje verschijnen om te tekenen. Ik zag niet eens de persoon, die een stuk grond van de parochie had gekocht.                                                                                      

Hopelijk keren de tijden weer terug dat we naar de kerk mogen, dat we weer met velen samenzijn bij een viering, dat we weer massaal op bedevaart kunnen of samen van Onzen Dag kunnen genieten. Ook van een Pasen met kinderen en kleinkinderen én het verstoppen van paaseieren.                  

Bert