Pastoor Hedebouw

2 mei 2020

Corona of kroon. Het is als een doornenkroon dat op het hoofd van onze samenleving is geplaatst. Maar in deze flitsen gaat het over wat het ons persoonlijk doet. Zoals u weet heb ik waarschijnlijk corona gehad. Dat is begonnen op woensdag 11 maart. Maar de klachten waren mild. Ik ben maar 4 dagen echt ziek geweest. Daarna ging het wel en knapte ik (na een lichte terugval) snel op.

En dan? Je moet volledig klachtenvrij zijn wil je jezelf niet meer als besmettelijk verklaren. Maar wat is klachtenvrij? Ik bleef met een hardnekkig kuchje zitten en dus kon dat nog teken zijn van corona. Bijgevolg kon ik voor een bepaald percentage besmettelijk zijn. Dus ik besloot om in quarantaine te blijven op de bovenverdieping van de pastorie. Zo heb ik geleefd tot maandag 20 april. Want mijn huisarts had op een gegeven moment geregeld dat ik getest (slijmtest) kon worden in de sporthal Dillenburg. 

Een aparte ervaring trouwens. En op die maandag kreeg ik de uitslag: negatief. Dat was een opluchting. Echter geen vrijbrief want er werd gezegd dat men nog weinig weet over het al dan niet immuun zijn na de ziekte. Ook kreeg ik geen bloedtest zodat ik ook niet met zekerheid wist of ik wel corona heb gehad.

Hoe heb ik die tijd beleefd? Ik moet eerlijk toegeven dat ik goed alleen kan zijn en omdat ik gelovig ben me nooit echt alleen voel. En buiten die 4 dagen ziekte op het begin had ik geen fysieke ongemakken. Dus viel het goed mee. En zeker als ik me vergeleek met onze diaken en vele andere mensen die heftige klachten hadden.  

Als je ziek bent is het gewoon uitzieken. Ik heb een goede hulp op de pastorie die de boodschappen doet en eten klaarmaakt. En we hebben een goede secretaresse die al het andere opvangt en ook de collega’s in de buurtparochies. Gouden mensen. Later werd het moeilijker want ik voelde me goed en toch kon ik niet doen wat ik wilde. Maar mijn geloof is mijn kracht. Ik was heel blij dat ik op een gegeven moment dagelijks de Heilige Mis kon doen en zelfs kon uitzenden. Het heeft me goed gedaan om weer, al is het op een andere manier samen te bidden. Ook de telefoon is een zeer belangrijk instrument geworden. Skype en soortgelijke programma’s heb ik mogen leren ontdekken. En ik heb veel gehad en nog altijd aan mijn dagelijkse wandeling(en). Dat is natuurlijk goed voor de conditie maar ook sociaal. Ik ontmoet mensen en kan (natuurlijk op veilige afstand) een praatje maken en soms zelfs dingen regelen.

 

Maar het is wel heel raar allemaal. Het parochiewerk is veranderd aangezien samenzijn  een kernelement is van ons werk. Ik mis natuurlijk de publieke vieringen en vele andere zaken. De meimaand zal heel anders worden. Maar goed, we zitten als wereldgemeenschap in hetzelfde schuitje en we roeien met de riemen die we hebben. Het virus komt niet van God en Hij is niet weg nu dit ons treft. Hij is heel dichtbij voor wie het wil zien.